Test tematyczny

Gospodarka mieszkaniowa i lokale

22 pytania w formacie części pisemnej: trzy warianty, poprawna może być jedna, dwie albo wszystkie trzy. Punkt liczy się tylko za komplet - tak samo jak na egzaminie, gdzie z 90 pytań trzeba zebrać 65 punktów.

1. Pytanie 1 z 22

   Zgodnie z ustawą o własności lokali, udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Które z poniższych stwierdzeń dotyczących udziału w nieruchomości wspólnej są prawdziwe?

   Wielokrotny wybór

   Warianty odpowiedzi

   a) Udział w nieruchomości wspólnej jest prawem związanym z własnością lokalu i nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. b) Jeżeli nieruchomość jest zabudowana kilkoma budynkami, udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali we wszystkich budynkach, bez uwzględnienia pomieszczeń przynależnych. c) W przypadku wyodrębnienia własności wszystkich lokali na podstawie jednej czynności prawnej, wysokość udziałów w nieruchomości wspólnej może być określona w umowie przez właściciela lub współwłaścicieli.
   Sprawdź

   Szacjusz wyjaśnia:

   Zgodnie z art. 3 ust. 6 ustawy o własności lokali, przy wyodrębnieniu wszystkich lokali na podstawie jednej czynności prawnej wysokość udziałów określają w umowie właściciel lub współwłaściciele, zatem stwierdzenie o możliwości określenia udziałów w umowie jest poprawne. Art. 3 ust. 1 stanowi, że udział w nieruchomości wspólnej jest prawem związanym z własnością lokalu i nie można żądać zniesienia współwłasności, dopóki trwa odrębna własność lokali, więc stwierdzenie o niemożności żądania zniesienia współwłasności jest poprawne. Stwierdzenie mówiące o pomijaniu pomieszczeń przynależnych jest błędne, ponieważ art. 3 ust. 5 nakazuje uwzględniać powierzchnię pomieszczeń przynależnych.

   Podstawa prawna: ustawa o własności lokali (Dz.U. 2026 poz. 232), art. 3 ust. 1, 5 i 6

   Więcej pytań z tej dziedziny

2. Pytanie 2 z 22

   Które z poniższych stwierdzeń dotyczących przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe, gdy na gruncie znajdują się także inne budynki, jest prawdziwe?

   Warianty odpowiedzi

   a) Jeżeli łączna powierzchnia użytkowa innych budynków przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków, przekształcenie następuje z dniem założenia księgi wieczystej dla nieruchomości lub wyłączenia z księgi wieczystej działki zabudowanej innymi budynkami. b) Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego nieruchomość wspólną w prawo własności tego gruntu stanowi nabycie nieruchomości w rozumieniu ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, co wymaga zezwolenia właściwego ministra. c) Wniosek o założenie księgi wieczystej lub wyłączenie działki gruntu może złożyć wyłącznie użytkownik wieczysty, a w przypadku nieruchomości wspólnej - wyłącznie zarząd wspólnoty mieszkaniowej.
   Sprawdź

   Szacjusz wyjaśnia:

   Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego, przekształcenie następuje z dniem założenia księgi wieczystej lub wyłączenia działki gruntu, gdy łączna powierzchnia innych budynków przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków. Stwierdzenie o możliwości złożenia wniosku wyłącznie przez użytkownika wieczystego lub zarząd wspólnoty jest błędne, gdyż wniosek może złożyć również zarząd spółdzielni mieszkaniowej lub zarządca (art. 2 ust. 1b). Ponadto przekształcenie nie stanowi nabycia nieruchomości w rozumieniu ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (art. 2 ust. 3).

   Podstawa prawna: ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego (Dz.U. 2025 poz. 6), art. 2 ust. 1, 1b i 3

   Więcej pytań z tej dziedziny

3. Pytanie 3 z 22

   Zgodnie z ustawą o spółdzielniach mieszkaniowych, w okresie 24 miesięcy od dnia złożenia pierwszego wniosku o wyodrębnienie własności lokalu w danej nieruchomości, spółdzielnia mieszkaniowa ma obowiązek określić przedmiot odrębnej własności wszystkich lokali. Które z poniższych stwierdzeń dotyczących tej czynności są prawdziwe?

   Wielokrotny wybór

   Warianty odpowiedzi

   a) Uchwała zarządu powinna określać rodzaj, położenie i powierzchnię lokali oraz pomieszczeń przynależnych, a także wielkość udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej, zgodnie z art. 42 ust. 3 tej ustawy. b) Decyzję o przynależności do lokalu pomieszczeń przynależnych podejmuje walne zgromadzenie spółdzielni, na podstawie art. 42 ust. 7 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, w drodze uchwały podjętej większością głosów, przy czym uchwała ta wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności i powinna zawierać szczegółowy wykaz tych pomieszczeń wraz z ich powierzchnią i usytuowaniem. c) Określenie przedmiotu odrębnej własności lokali następuje na podstawie uchwały zarządu spółdzielni, która musi być sporządzona w formie pisemnej pod rygorem nieważności, co wynika z art. 42 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, a uchwała ta powinna określać rodzaj, położenie i powierzchnię lokali oraz pomieszczeń przynależnych, a także wielkość udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej.
   Sprawdź

   Szacjusz wyjaśnia:

   Zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, określenie przedmiotu odrębnej własności lokali następuje na podstawie uchwały zarządu spółdzielni sporządzonej w formie pisemnej pod rygorem nieważności, a art. 42 ust. 3 wymienia elementy tej uchwały, w tym rodzaj, położenie i powierzchnię lokali oraz pomieszczeń przynależnych, a także wielkość udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej. Stwierdzenie dotyczące decyzji walnego zgromadzenia o przynależności pomieszczeń jest błędne, gdyż zgodnie z art. 42 ust. 7 decyzję taką podejmuje zarząd spółdzielni, a nie walne zgromadzenie, i nie wymaga ona formy pisemnej pod rygorem nieważności ani szczegółowego wykazu pomieszczeń.

   Podstawa prawna: ustawa o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. 2026 poz. 889), art. 42 ust. 2, 3 i 7

   Więcej pytań z tej dziedziny

4. Pytanie 4 z 22

   Które z poniższych stwierdzeń dotyczących ochrony praw lokatorów, w kontekście lokali zamiennych, jest prawdziwe?

   Wielokrotny wybór

   Warianty odpowiedzi

   a) W razie ustania najmu lokalu zawartego przed dniem 12 listopada 1994 r. na czas trwania stosunku pracy, były najemca zachowuje prawo do lokalu zamiennego, jeżeli przysługiwało mu ono na podstawie przepisów obowiązujących przed tym dniem. b) W razie likwidacji, przekształcenia lub upadłości zakładu pracy, umowy najmu lokalu zawarte na czas trwania stosunku pracy stają się umowami zawartymi na czas nieoznaczony. c) Osobie uprawnionej do lokalu zamiennego, która nie otrzymała propozycji jego dostarczenia w okresie 6 miesięcy od dnia utraty tytułu prawnego, przysługuje roszczenie o zawarcie umowy najmu tego lokalu na czas nieoznaczony.
   Sprawdź

   Szacjusz wyjaśnia:

   Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, były najemca zachowuje prawo do lokalu zamiennego, jeżeli przysługiwało mu ono na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 12 listopada 1994 r., więc stwierdzenie o zachowaniu prawa do lokalu zamiennego w takiej sytuacji jest prawdziwe. Art. 33 ust. 3 stanowi, że w razie likwidacji, przekształcenia lub upadłości zakładu pracy umowy najmu zawarte na czas trwania stosunku pracy stają się umowami na czas nieoznaczony, więc stwierdzenie o takiej zmianie charakteru umowy jest prawdziwe. Natomiast stwierdzenie o okresie 6 miesięcy na dostarczenie propozycji lokalu zamiennego jest błędne, ponieważ zgodnie z art. 33 ust. 4 okres ten wynosi 12 miesięcy.

   Podstawa prawna: ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. 2023 poz. 725), art. 33 ust. 1, 3 i 4

   Więcej pytań z tej dziedziny

5. Pytanie 5 z 22

   Zgodnie z ustawą o spółdzielniach mieszkaniowych, właściciel lokalu niebędący członkiem spółdzielni ma prawo zaskarżyć do sądu uchwałę walnego zgromadzenia spółdzielni. Które z poniższych stwierdzeń dotyczących tego uprawnienia jest prawdziwe?

   Wielokrotny wybór

   Warianty odpowiedzi

   a) Do zaskarżenia uchwały walnego zgromadzenia przez właściciela lokalu niebędącego członkiem spółdzielni stosuje się odpowiednio przepisy art. 42 ustawy - Prawo spółdzielcze, co przewiduje art. 24 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. b) Właściciel lokalu niebędący członkiem spółdzielni może zaskarżyć każdą uchwałę walnego zgromadzenia, bez względu na jej przedmiot, gdyż ustawa o spółdzielniach mieszkaniowych nie wprowadza w tym zakresie żadnych ograniczeń. c) Właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę walnego zgromadzenia w takim zakresie, w jakim dotyczy ona jego prawa odrębnej własności lokalu, co wynika z art. 24 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych.
   Sprawdź

   Szacjusz wyjaśnia:

   Zgodnie z art. 24 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, właściciel lokalu niebędący członkiem spółdzielni może zaskarżyć uchwałę walnego zgromadzenia w zakresie, w jakim dotyczy ona jego prawa odrębnej własności lokalu, a do zaskarżenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 42 Prawa spółdzielczego. Zatem poprawne są stwierdzenia mówiące o odpowiednim stosowaniu art. 42 oraz o ograniczeniu zakresu zaskarżenia do uchwał dotyczących prawa odrębnej własności lokalu. Stwierdzenie o możliwości zaskarżenia każdej uchwały bez ograniczeń jest błędne, gdyż uprawnienie to jest ograniczone do uchwał dotyczących prawa odrębnej własności lokalu.

   Podstawa prawna: ustawa o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. 2026 poz. 889), art. 24

   Więcej pytań z tej dziedziny