Zgodnie z ustawą - Prawo budowlane, w budynku mieszkalnym jednorodzinnym dopuszcza się wydzielenie:
- a) nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych; poprawna
- b) nie więcej niż czterech lokali mieszkalnych;
- c) jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 50% powierzchni całkowitej budynku.
Szacjusz wyjaśnia: Dlaczego tak: Przepis art. 3 pkt 2a ustawy - Prawo budowlane definiuje budynek mieszkalny jednorodzinny jako budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Zatem dopuszczalne jest wydzielenie maksymalnie dwóch lokali mieszkalnych, co odpowiada odpowiedzi a. Odpowiedź b jest błędna, gdyż dopuszcza cztery lokale mieszkalne, co przekracza ustawowy limit. Odpowiedź c jest błędna, ponieważ lokal użytkowy może mieć powierzchnię nieprzekraczającą 30%, a nie 50% powierzchni całkowitej budynku.
Podstawa prawna: ustawa - Prawo budowlane (Dz.U. 2026 poz. 524), art. 3 pkt 2a
Pułapka: Najłatwiej pomylić dopuszczalną liczbę lokali mieszkalnych (dwa) z liczbą lokali łącznie z użytkowym, a także zapomnieć o limicie 30% powierzchni dla lokalu użytkowego.