W świetle przepisów techniczno budowlanych, wysokość budynku służąca do określenia maksymalnego, pionowego wymiaru budynku mierzy się od:
- a) poziomu podłogi najniżej położonej kondygnacji;
- b) poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub Jego najniższej części; poprawna
- c) średnisgo poziomu terenu przylegającego do budynku.
Szacjusz wyjaśnia: Dlaczego tak: Przepisy techniczno-budowlane definiują wysokość budynku jako pionowy wymiar od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego najniższej części, co odpowiada odpowiedzi b. Odpowiedź a jest błędna, gdyż poziom podłogi najniższej kondygnacji nie jest punktem odniesienia dla wysokości budynku w rozumieniu tych przepisów. Odpowiedź c jest błędna, ponieważ nie uwzględnia specyfiki najniżej położonego wejścia, a jedynie średni poziom terenu, co nie jest zgodne z definicją.
Podstawa prawna: rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (załącznik do rozporządzenia, przepisy ogólne)
Pułapka: Łatwo pomylić poziom terenu przy najniżej położonym wejściu ze średnim poziomem terenu wokół budynku, co prowadzi do błędnego wyboru odpowiedzi c.