Budynki zaliczone w ustawie o rachunkowości do inwestycji długoterminowych:
- a) zaliczane są w ustawach podatkowych do wartości niematerialnych i prawnych;
- b) zaliczane są w ustawach podatkowych do środków trwałych; poprawna
- c) nie są uwzględniane w przepisach dotyczących amortyzacji podatkowej.
Szacjusz wyjaśnia: Dlaczego tak: Ustawa o rachunkowości w art. 3 ust. 1 pkt 17 definiuje inwestycje długoterminowe jako aktywa, które nie są środkami trwałymi, ale są utrzymywane w celu osiągnięcia korzyści ekonomicznych. Jednak dla celów podatkowych, ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w art. 16a ust. 1 zalicza budynki i budowle do środków trwałych, które podlegają amortyzacji. Zatem budynki zaliczone w rachunkowości do inwestycji długoterminowych są traktowane jako środki trwałe w przepisach podatkowych. Odpowiedź a jest błędna, ponieważ wartości niematerialne i prawne to prawa majątkowe, a nie budynki. Odpowiedź c jest błędna, ponieważ budynki jako środki trwałe są uwzględniane w przepisach o amortyzacji podatkowej.
Podstawa prawna: ustawa o rachunkowości, art. 3 ust. 1 pkt 17; ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, art. 16a ust. 1
Pułapka: Łatwo pomylić klasyfikację bilansową z podatkową, gdyż w rachunkowości inwestycje długoterminowe nie są środkami trwałymi, ale dla celów podatkowych są one traktowane jako środki trwałe.